jak
widać broń jest doskonale wyważona, można spokojnie prowadzić
ogień z pozycji stojącej tak jak ze zwykłego karabinu, punkt
ciężkości jest pod lewą ręką,
prowadzenie
ognia z pozycji stojącej nie jest możliwe, aby zrobić to zdjęcie
koniec lufy rkmu musiał być podpierany przez Ryszarda - palec
widać na zdjęciu przy końcu lufy - po usunięciu tej dziwnej
podpory nie byłem w stanie utrzymać tego żelastwa nawet przez
pięć sekund, środek ciężkości znajduje się pod lewą ręką, proszę
popatrzeć jak to się ma do Browninga -sąsiednie zdjęcie, nie ma
co się dziwić bo ciężar rkm z magazynkiem 11,2 kg gdy nasz ważył
9,5 kg i jak widać był lepiej wyważony
mimo,że lufa nie ma osłony w każdej pozycji można strzelać bez obawy poparzenia się, to rozwiązanie umożliwiało intensywne chłodzenie lufy, proszę zwrócić uwagę na ułożenie rąk na tym i sąsiednim zdjęciu
instrukcja
dla Diegtiarewa podawała, że strzelanie z pozycji stojącej może
być prowadzone z wykorzystaniem pasa, pasa nie miałem ale proszę
uważnie przyjrzeć się jak konstrukcja magazynka "ułatwia"
trzymanie broni, siać to tym można było ale proszę mi wierzyć to
nie jest wygodna pozycja i wymiana magazynka w tej pozycji nie
jest możliwa, chyba że będzie go wymieniał amunicyjny, dlaczego?
a to pokażę za kilka dni
z
tej broni można było strzelać z każdej pozycji, bardzo ciekawa
jest wymiana magazynka, proszę zwrócić uwagę na palec
wskazujący prawej ręki, przed nim widać w kabłąku przycisk
zwalniacza magazynka /widać to na zdjęciu o wyższej
rozdzielczości/, wystarczyło nacisnąć i magazynek wypadał,
wymiana magazynka jest możliwa za pomocą jednej ręki bez
odrywania wzroku od pola walki, trwa to około 3 sekund
nie ma zdjęcia tej pozycji ale wyglądało by jak to drugie od góry
wymiana magazynka w tym rkmie to zajęte dwie ręce i całkowite oderwanie wzroku od pola walki, lufa była też żebrowana jak w naszym wz. 28 lecz chłodzenie jej było o wiele gorsze ponieważ:
-
magazynek dokładnie przykrywał najbardziej gorące miejsce lufy zmniejszając opływ powietrza, znalazłem opisy że sprężyna magazynka potrafiła sie rozhartować, ponieważ wydawało mi się że autorka pomyliła sprężynę zamka ze sprężyną magazynka a ten efekt był wielokrotnie opisywany, sprawdziłem w zakładzie który produkuje sprężyny do różnych mechanicznych urządzeń i okazało się że nie można wykluczyć, że ta sprężyna która znajduje się w magazynku dokładnie nad komorą nabojową lufy rzeczywiście przy intensywnym prowadzeniu ognia mogła się nagrzać do temperatury około 300 stopni i wyżej. Czy to możliwe aby sprężyna miała taką temperaturę a naboje niższą? bo przecież inaczej nastąpiłby samozapłon! chyba możliwe bo naboje w trakcie strzelania przesuwają się i tylko 2-4 są nad lufą i to z przerwą powietrzną i nad miejscem odległym od komory o kilkanaście cm, a przewodnictwo cieplne blachy magazynka? nie wiem.
-
dziurkowana osłona lufy której zadaniem była ochrona przed poparzeniem w sposób istotny zmniejszała na prawie całej długości chłodzenie lufy,
-
obsługa - jeden żołnierz,
-
zasięg skuteczny 800-1200 m
-
-
obsługa - dwóch żołnierzy
-
zasięg skuteczny do 800m
-
co o nim piszą sami Rosjanie? "Karabin maszynowy? tak, ale dlaczego ręczny?"
-
porównanie ciężarów magazynków:
- 10 magazynków Diegtiariewa waży 28,5 kg i jest
to około 470 naboi
- 23 magazynki do naszego wz. 28 waży
16,56 kg i jest to 460 naboi - magazynek - 0,72 kg
czyli
różnica na jednostce ognia wynosi ponad 10 kg i to
dyskwalifikuje Diegtiariewa lecz jest jeszcze gorsza rzecz -
jednostka ognia dla tego z talerzem i sprężyną od gramofonu
nie była 460 tylko 260 i to jest taki mały przyczynek do opisów
bitwy pod Lenino gdzie żołnierzom brakowało amunicji i około 500
dostało się do niewoli - na wagę to te nasze 560 i te 260 od
dziadka Stalina to wychodzi na jedno prawie ale szanse na
przeżycie dwa razy mniejsze
Na stronie http://www.historyplace.com/worldwar2/timeline/belgium.htmmożna zobaczyć żołnierz amerykańskiego w 1944 roku z BARem
VIS
Obie konstrukcje powstały prawie w dokładnie tym samym przedziale czasowym czyli na początku lat trzydziestych ubiegłego wieku. Oba pistolety zawierają w sobie mniej lub bardziej przetworzone rozwiązania zastosowane w Colt 1911 czyli powinny to być mniej więcej równoważne konstrukcje lecz diabeł jak to mówią tkwi w szczegółach. Fatalny sposób zabezpieczenia w pistolecie TT - tzw pozycja pośrednia kurka - dla ustawienia której lepiej było jeśli nie chcieliśmy postrzelić nikogo - używać dwóch rąk - to pierwsza wada. W pistolecie VIS dla spuszczenia kurka bez niebezpieczeństwa oddania strzału wystarczyło przestawić widoczną na zdjęciu dźwignię i kurek bezpiecznie był zwalniany. VIS miał praktycznie 100% zabezpieczenie przed przypadkowym strzałem w postaci dźwigni umieszczonej w kolbie. Strzał można było oddać tylko po ściśnięciu kolby - o tym aby broń wystrzeliła przy upadku nie mogło być nawet mowy.
TT
Z TTką bywało różnie - potrafiła nawet strzelać seriami - w sposób raczej niezamierzony strasząc strzelającego i zagrażając życiu każdemu kto się nieopacznie znalazł w pobliżu. Wybrałem celowa te dwa zdjęcia aby pokazać jak wyglądał "pewny" chwyt broni przy strzelaniu w rękawiczkach. Nie trzeba ich nawet komentować - jaki jest koń każdy widzi. W pistolecie VIS można było bezpiecznie wprowadzić nabój do komory i z nim chodzić trzymając go nawet za paskiem. O tych którzy tak próbowali robić z pistoletem TT chodzą legendy co im odstrzeliło.
"I wciąż wierzę biednym zmysłami..." czyli w żaden sposób nie mogę zrozumieć dlaczego tak fatalną konstrukcję wprowadzono na uzbrojenie po 45 jeśli mieliśmy tak rewelacyjnie rozwiązany pistolet VIS? Oj, blisko małpy.
Moim zdaniem genialność Kałasznikowa polegała na umiejętnym wybraniu z już istniejących konstrukcji najbardziej sensownych rozwiązań i połączenia ich tak, że powstała broń przewyższająca pierwowzory.
To który nabój to niemiecki a który radziecki? Z którego z nich powstał 7,62x39?
Dla ułatwienia - 7,92x33 powstał w 1939 roku w Magdeburgu w firmie Polte Muniction
Pomimo upływu tylu lat ciągle są ludzie którzy mają wątpliwości czy Kałasznikow opracował całkowicie oryginalna konstrukcję czy nie?
No tak ale MP43 był wykonywany techniką tłoczenia a Ak47 w większości frezowany. To prawda - tylko pierwsze egzemplarze Kałasznikowa były także tłoczone zanim zdecydowano się na zmianę techniki obróbki..
A zamek? urządzenie spustowe? O zamku wiem że był wzorowany na szwajcarskim lub austriackim rozwiązaniu ale jak znajdę pierwowzór to tu umieszczę.
Może ten zamek też był pierwowzorem zamka w Kałasznikowie? Ale to jest konstrukcja amerykańska - szukam więc dalej. Dlaczego szukam ponieważ z dwóch niezależnych a wiarygodnych źródeł uzyskałem informacje o tym, że Kałasznikow wzorował się na istniejącej konstrukcji.
od
lewej - nabój NATO 7,62x51 - 7,92x 57 Mauser i Mosin
7,62x54
Rozwój amunicji poszedł w kierunku modernizacji naboi z kryzą czy z wtokiem. Po Pierwszej Wojnie Światowej na terenie Polski można było spotkać karabiny praktycznie z całej Europy i najdziwniejsze rodzaje amunicji. Można było więc porównać zarówno ich skuteczność jak i amunicję. Wybrano nabój Mausera, wybrano najlepsze rozwiązanie. Na całe dziesięciolecia wcześniej przewidziano kierunek rozwoju amunicji.
Podobnie było z wyborem amunicji 9 Para. Układ w jaki nas na siłę "wsadzono" po II WS wraz błędnymi decyzjami co do amunicji trzeba było w momencie uzyskania wolności odkręcać. Wycofywać broń i amunicję 7,62x25 i 9,2x18 Makarowa i wracać do 9 Para. Tyle zmarnowanych lat i błędnych konstrukcji.
